Een traditie ter discussie
In de gemeente Goeree-Overflakkee woedt al maanden een opvallend debat over een ogenschijnlijk kleine kwestie: wie bezoekt echtparen die hun zestigjarig huwelijksjubileum vieren? Burgemeester Ada Grootenboer-Dubbelman (CDA) heeft eind vorig jaar besloten deze bezoeken te staken. Haar redenering is pragmatisch — de agenda’s van burgemeester en wethouders zijn overvol — maar de gemeenteraad accepteert die redenering niet zonder slag of stoot.
Het voorstel van de nieuwe coalitie om raadsleden de bezoeken te laten overnemen, stuitte op brede weerstand. De centrale vraag is niet alleen wie er op de koffie gaat bij een diamanten bruidspaar, maar ook wie verantwoordelijk is voor de menselijke kant van het lokaal bestuur.
Het argument van de burgemeester snijdt weinig hout
Grootenboer-Dubbelman onderbouwt haar besluit met een demografisch argument: mensen worden steeds ouder, waardoor het aantal jubileumvieringen zal toenemen en er uiteindelijk helemaal geen tijd meer overblijft voor andere taken. Op het eerste gezicht lijkt dat een rationele afweging, maar de redenering heeft zwakke plekken.
SGP-raadslid Erwin Guijt wijst erop dat een goede verdeling van de bezoeken het tijdsprobleem grotendeels oplost. Bovendien, zo stelt hij, zijn het juist de burgemeester en wethouders die hiervoor in dienst zijn — zij bekleden voltijdse, betaalde functies, in tegenstelling tot raadsleden die hun werk in deeltijd en onbezoldigd uitvoeren. Het college de bezoeken laten overdragen aan vrijwilligers in de raad is daarmee moeilijk te rechtvaardigen.
Vanuit de ChristenUnie klinkt een aanvullend bezwaar: jubilerende echtparen kunnen teleurgesteld zijn als niet de burgemeester of een wethouder, maar een raadslid op de stoep staat. Die symbolische waarde van het bezoek verdient serieuze aandacht.
De coalitie zet door, de raad blokkeert
De coalitiepartijen zien in het voorstel juist een kans: raadsleden die op huisbezoek gaan bij inwoners zouden de band tussen politiek en samenleving kunnen versterken. Het is een redenering die niet zonder grond is, maar die in dit geval als bijproduct wordt gepresenteerd van een besluit dat primair ingegeven lijkt door tijdgebrek.
Concreet voorziet het coalitieplan ook in een inhaalslag: echtparen die in 2026 nog geen bezoek hebben ontvangen, zouden alsnog een raadslid op de koffie kunnen uitnodigen. De gemeenteraad ging daar onlangs echter niet mee akkoord en verlangde een nieuw voorstel met uitgewerkte alternatieven.
Daarmee ligt de bal opnieuw bij het college. De impasse illustreert een bredere spanning in het lokaal bestuur: naarmate gemeenten fuseren en bestuurders meer taken krijgen, komen juist de kleinschalige, persoonlijke vormen van dienstverlening onder druk te staan. Dat is een politieke keuze, en die vraagt om een eerlijk debat — niet om een stille overdracht van verantwoordelijkheid.